بذرهایی که نیاز به تیمار سرمایی دارند، در هوای آزاد و بطور مستقیم در بستر بذر، شاسی سرد و یا ردیف های خزانه کاشته شوند. این کار باید در زمانی از سال انجام شود که محیط طبیعی، شرایط مورد نیاز پس رسی را دارا باشد.

بذرها را باید در پاییز به اندازه کافی زود کاشت، تا فرصت داشته باشند که آبگیری کرده و از دوره ی سرمای زمستان استفاده کامل کنند. بذرها در بهار با آغاز گرم شدن خاک می تنژند، اما دمای خاک باید به اندازه کافی کم باشد تا از رشد عوامل ایجاد کننده مرگ گیاهچه و همچنین بازدارندگی در اثر دمای بالا،جلوگیری کند.

هنگام نبودن یخچال، چینه سرمایی را می توان در هوای آزاد و در گودال هایی که چند سانتیمتر ژرفا دارد و یا در بسترهای بلندی که با قابهای چوبی محصور شده است، انجام داد. سرمای زمستانه و باران طبیعی در هوای آزاد، نیازهای دمایی و رطوبتی را تامین می کند. با وجود این، بذرها نیاز دارند که در برابر یخ زدن، خشک شدن و جوندگان حفاظت شوند.

هنگامی که بذرها در یک شیار سرما می بینند، لایه ای از تور سیمی باید در پایین، سطوح جانبی و روی شیار قرار داده می شود تا بذر ها را از خطر جوندگان حفط کند. لایه ای از سنگریزه یا ماسه تمیز( به ضخامت 10 سانتی متر) در پایین قرار داده می شود، سپس بذرها را با محیط کشت، آمیخته می کنند و لایه ای از بذر و لایه ای از محیط کشت بطور متناوب قرار می دهند. پس از آن، شیارهای پر شده با توری پوشیده می شود.